Hoofdstuk 1 t/m 5

Hoofdstuk 1

Het eerste wat Nienke voelde, was een hand die op haar voorhoofd lag. Ze knipperde met haar ogen. Toen ze die opendeed, keek ze recht in de ogen van Fabian.
''De vloek is opgeheven,'' zei Nienke zacht. De kilte om haar hart was verdwenen en ze glimlachte naar Fabian.
''Je hebt je leven gegeven,'' stamelde hij. ''Niet mijn leven - een leven,'' zei Nienke cryptisch.

Fabian begreep het niet, maar hij vroeg niet verder. Hij drukte haar tegen zich aan. Daarna hielp hij haar overeind. ''Ik dacht even dat ik je kwijt was,'' zei hij. ''Ben je gek? Ik heb jou net terug!'' zei Nienke.
Ze keek om zich heen. Matthijs en Jacob stonden met hun armen om een kleine, donkerharige vrouw. Alsof hij voelde dat Nienke naar hem keek, draaide Matthijs zich om. ''Dankjewel,'' zei hij zonder geluid. Ook Jacob draaide zich om. Net als Anchesenamon was zijn gezicht veranderd: zijn ogen stonden zacht en de lijnen rond zijn mond waren verdwenen. Hij knikte vriendelijk naar Nienke.

Nienkes ogen gleden naar het bed... Noa...

Ze zag opgelucht dat Noa overeind zat. Jeroen had haar in zo'n stevige omhelzing, dat ze bijna geen adem kreeg. Hij zag eruit alsof hij haar nooit meer los wilde laten.

''Het blijven natuurlijk een stelletje prutsers... maar ze hebben je wel gered,'' zei Jeroen tegen Noa, die in de lach schoot.

''En jij?'' zei Noa die vol liefde naar haar vriendje keek. ''Ik ben op vakantie geweest, zie je dat niet?''

Nienke en Fabian liepen naar Amber en Appie die een beetje verbijsterd naar het tafereel stonden te kijken. Nienke pakte Amber bij haar hand. Jeroen trok Noa van het bed en hielp haar naar de Club. Ze maakten samen een kring.

Nienke keek naar de anderen, waar ze alle avonturen mee had beleefd. Die ervoor hadden gezorgd dat ze het mysterie van Anubis had kunnen oplossen. Zonder hen had ze het nooit gered.

''De Geheime Club van de Oude Wilg heeft de vloek van Anchesenamon opgeheven,'' zei ze plechtig.

Dit was het einde. Dit was het einde van het avontuur. Het was afgelopen. Ze had Sarah niet teleurgesteld. Ze hadden het evenwicht tussen goed en kwaad hersteld. Het mysterie van het Huis Anubis was opgelost.

Nienke deed haar hand voor haar oog. ''Voor de laatste keer Sibuna?'' De anderen deden hetzelfde en gaven haar voor de laatste keer de geheime groet van de Club van de Oude Wilg. ''Sibuna!''




Eindelijk is het dan zo ver. Het mysterie van Het Huis Anubis is opgelost. De vloek is opgeheven, Nienke heeft het evenwicht tussen goed en kwaad hersteld. Dromerig staart ze voor zich uit, tot plotseling de deur openvliegt. Amber verschijnt in de deuropening.
''Nien? Wat doe je?'' vraagt ze nieuwsgierig terwijl ze bij Nienke op haar bedrand komt zitten. ''Ik was je al kwijt, iedereen is beneden.''
Nienke haalt glimlachend haar schouders op. ''Ik wilde even alleen zijn,'' antwoord Nienke. ''Het besef is er nog niet helemaal geloof ik.''
Amber gniffelt. ''Nee, bij mij ook niet. Maar nu is niet het moment om erover na te gaan zitten denken,'' vind Amber terwijl ze weer opstaat. ''Kom.''
Ze steekt haar hand uit naar haar vriendin en wenkt naar de deur. ''Je kan toch wel een beetje ontspanning gebruiken?''
Nienke schiet in de lach en pakt Ambers hand beet. Giechelend verlaten ze de slaapkamer en voegen zich weer bij de rest in de huiskamer.
Op het moment dat ze de huiskamer binnenlopen, zien ze Appie midden op de tafel staan.
''Jongens!'' brult hij enthousiast. ''Wie heeft er zin in een feestje?'' Alle Anubisbewoners joelen met Appie mee en de muziek wordt wat luider.
Victor komt plotseling de huiskamer binnengelopen en kijkt fronsend om zich heen. ''En waar zijn jullie mee bezig?'' roept hij boven de muziek uit.
Appie springt van de tafel af en draait de muziekknop op nul.
''Wij hebben wat te vieren,'' antwoord Amber eigenwijs. Victor knikt bewonderenswaardig. ''Ah, en wat dan wel?'' vraagt hij.
Jeroen slaat een arm om Noa heen. Fabian kijkt glimlachend toe. Woorden schieten te kort om te vertellen ''wat'' ze precies hebben opgelost.
Ook op Victors gezicht verschijnt een brede glimlach wanneer hij Noa ziet. Een beetje ongemakkelijk maar dolblij loopt hij weer de huiskamer uit.

''Victor.'' Victor draait zich om en kijkt recht in de ogen van zijn zus. ''Wij zullen weer op zoek moeten gaan naar iets anders,'' vertelt ze spijtig.
Victor knikt goedkeurend zijn hoofd. ''Eens,'' antwoord hij nors. Danny kijkt vol verbazing naar zijn moeder.
''Maar mama, we kunnen toch nergens anders heen?'' Marijke kijkt haar zoon vol teleurstelling aan. ''Wij kunnen hier niet blijven, Danny.''
Sofie komt op dat moment net de trap afgelopen, en hoorde aan wat haar moeder net zei. ''Pardon?'' Haar gezicht betrekt meteen. ''Dat kan niet.''
''Sofie, we kunnen hier niet blijven. Ga naar boven en pak je spullen maar alvast bij elkaar, morgenochtend om kwart over acht vertrekken we.''
Met die woorden liep haar moeder bij haar weg. Met tranen in haar ogen kijkt ze naar de eerste meest rechtse deur van de gang, Mick's kamer.
Ze kan hem nu toch niet alleen laten? Ze zijn net pas bij elkaar... Met een gebogen hoofd loopt ze weer terug naar boven.

Mick komt ook de huiskamer binnengelopen en kijkt vol bewondering om zich heen. ''Een feestje? Wat vieren we?'' De Club kijkt elkaar stuk voor
stuk aan, maar Amber is de eerste die iets zegt. ''Noa! Ja, we vieren dat Noa weer terug is. Toch?'' Ze kijkt haar vrienden aan en zoekt een bevestiging.
''Ja, het heeft lang genoeg geduurd bij mijn ouders,'' antwoord Noa met een glimlach. Mick loopt op haar af en neemt haar in een stevige omhelzing.
''Fijn dat je weer thuis bent,'' zegt hij dan. Noa laat hem glimlachend los en loopt dan bij de rest vandaan. Op de trap vindt ze Jeroen.
''Hé, gek. Wat doe jij hier?'' Ze vouwt haar jurk onder haar benen en neemt plaats op dezelfde tree.
Jeroen strijkt zijn hand door zijn haar en kijkt Noa met een geforceerde glimlach aan. ''Niets, jij hoort feest te vieren.'' Noa fronst. ''Terwijl mijn vriendje
hier op de trap zit?'' Jeroen zucht even en pakt dan Noa's hand vast. ''Het is niks. Het komt wel weer goed.''
Noa blijft hem verwarrend aankijken. ''Wat is niks? Wat komt wel weer goed? Je kunt het me toch gewoon vertellen?'' antwoord Noa.
''Ik slaag dit jaar niet,'' vertelt Jeroen. Noa blijft haar vriendje met fronsende wenkbrauwen aankijken. ''Doordat je zonder toestemming in Egypte zat?''
Jeroen knikt terwijl hij naar de grond blijft staren. Noa knijpt wat harder in Jeroen zijn hand. ''Je hoeft je geen zorgen te maken, we vinden hier wel een
oplossing voor. Je moet nu echt met mij een fijne avond tegemoet gaan, want ik heb je vreselijk gemist,'' stelt Noa voor. Jeroen loopt glimlachend
achter haar aan de huiskamer in.

Sofie sloft door de gangen richting de huiskamer. Ze neemt een omweg door langs de keuken te gaan, naar de huiskamer. Mick... Hoe kan ze die nu nog alleen laten? Het is net weer goed! Met een gebogen hoofd slaat ze een zucht en kijkt fronsend naar Noa die Jeroen een kus geeft.
''Wie zijn jullie? Mijn moeder gaat het echt niet goedkeuren hoor, als hier onuitgenodigde gasten zijn.''
''Jouw moeder is niet eens meer de baas hier,'' antwoord Amber direct waarop ze lachend haar handen in haar zij steekt. Sofie fronst en kijkt naar haar moeder die ook binnen komt lopen. ''Is dat waar mama?'' vraagt ze verbaasd. ''Hoezo?''
''Het is beter als wij hier zo snel mogelijk vertrekken,'' antwoord zij vervolgens. Sofie blijft vol ongeloof staan. Dus daarom zal ze morgen vertrekken.
''Mam,'' roept ze, en loopt achter haar aan naar de keuken. ''Kunnen we echt niet nog even blijven?'' vraagt ze voor de allerlaatste keer.
Marijke slaakt een zucht en kijkt haar dochter geërgerd aan. ''Nee, Sofie,'' antwoord ze nors. Sofie vouwt haar handen over elkaar. ''Oké, maar ik blijf.''

''Onuitgenodigde gasten,'' herhaalt Jeroen. ''Victor had hen allang het huis uit moeten trappen.'' Noa gniffelt en port hem in zijn zij. Ze gaapt even en pakt dan zijn hand beet. ''Jeroen, ik ben eigenlijk best moe... Wil je even meelopen naar boven?'' Jeroen knikt en loopt achter haar aan.
''Ik denk niet dat je spullen er nog staan,'' zegt Appie plots. Ambers mond valt dan open. ''Waar zijn dan haar spullen?'' schreeuwt ze, en trekt Victor
bij zijn mouw de huiskamer in. ''Victor, waar zijn Noa's spullen gebleven?''
''Opgeborgen in dozen, achter het schot in de kelder. Ik zet ze op de gang neer en dan wil ik het binnen vijf minuten op de zolder hebben, begrepen?''
Amber knikt hevig haar hoofd. ''Nien.'' Nienke kijkt op en loopt achter Amber aan de trap op, waar ze met z'n vieren Noa's spullen zullen uitpakken.

''Geen sprake van,'' antwoord Marijke, die weer verdergaat met het schoonmaken van het aanrecht. Sofie raakt lichtelijk geïrriteerd en verheft haar stem. ''Ik kan Mick niet achterlaten, we hebben net alles geregeld voor de schoolkrant!'' Marijke kijkt haar dochter met doordringende ogen aan.
''Je bent toch niet verliefd geworden op die domme jongen?'' Sofie slikt. ''We hebben het eindelijk goed gepraat, we zullen samen de schoolkrant
runnen en we hebben...'' Zonder haar zin af te maken, kijkt ze schuldig omlaag.
Marijke fronst en steekt haar kin de lucht in. ''Zeg op.'' Sofie slikt. ''...we zijn stapelgek op elkaar, dus ja... We zijn een stelletje,'' stamelt Sofie angstig.
Marijke strijkt haar blouse recht en steekt haar vinger de lucht in om een preek te geven, maar op dat moment komt Victor binnengelopen.
''Zo, druk met inpakken zie ik,'' bromt hij en pakt een glas water. Sofie schud teleurgesteld haar hoofd en stormt richting haar kamer.

Amber kijkt Nienke en Noa afwachtend aan terwijl Nienke een doos van de grond pakt. Noa pakt een aantal tassen en de laatste doos blijft staan.
Wanneer Nienke en Noa haar ook vragend beginnen aan te kijken, begint Amber te lachen.
''Ja, we kunnen toch beter wachten op de rest? Scheelt toch weer lopen?'' Noa gniffelt. ''Amber, dit is alles. Zoveel spullen heb ik ook weer niet.''
Amber kijkt vol verbazing naar de twee dozen en een stuk of drie tassen. ''Dit zal net alles van mijn kaptafel zijn!'' joelt ze. ''Gelukkig, scheelt weer.''
Lachend loopt ze achter Nienke en Noa aan richting de zolder.
''Hé, heeft Jeroen eigenlijk veel gemist van school?'' vraagt Noa plots. Nienke hangt een lamp terug aan het plafond en kijkt bedenkelijk omlaag.
''Ik denk wel genoeg om een jaar te moeten overdoen,'' antwoord Nienke eerlijk terwijl ze wat knuffels uit een tas graait.
''Ja, dat is dus het geval...'' zegt Noa zacht. Nienke en Amber kijken Noa strak aan. ''Wat? Maar... Gaat Jeroen niet van school?'' vraagt Amber stom.
Noa schud haar hoofd. ''Nee, hij heeft morgen een gesprek met Van Swieten maar het ziet er niet goed uit.'' Noa laat zich op haar bedrand zakken.
Nienke komt naast haar zitten en fronst dan. ''Maar het is toch voor hun bekend dat hij bij zijn vader heeft gezeten?''
Noa knikt. ''Ja, maar officiële vrijstelling heeft hij nooit gekregen volgens mij.''
Amber slaakt een zucht en staart naar de vloer. Op dat moment staat Noa op en strijkt een lok achter haar oor. ''Vinden jullie het erg? Ik ben nogal moe, ik kan nogal wat slaap gebruiken.'' Amber denkt even, maar knikt dan toch haar hoofd. ''Ja, kom.'' Ze neemt Nienke aan de hand mee naar beneden.
Noa blijft nog even op het bed zitten, bijt op de binnenkant van haar lip en laat zich dan achterover vallen. Na een diepe zucht dommelt ze in slaap.

De volgende morgen komen Danny en Sofie de huiskamer binnengelopen en kijken verontwaardigd naar de bezette stoelen. ''Wij moeten toch ook
ontbijten?'' moppert Danny die zich duidelijk achteruit geschoven voelt. Amber gniffelt gemeen en schud haar hoofd. ''Nee hoor, je moeder staat al met
de koffers bij de voordeur.'' Sofie's mond valt open. ''Maar... Waar is Mick?''
''Waarschijnlijk al naar school,'' antwoord Fabian meteen.
Sofie raapt haar tas van de bank en sprint richting de voordeur naar buiten. Ze kon hem niet achterlaten zonder ook maar iets te vertellen.
Danny blijft een beetje ongemakkelijk staan maar wordt al gauw genegeerd door de bewoners aan tafel.
''Is Noa al wakker?'' vraagt Jeroen dan. De meiden halen hun schouders op en nemen nog een hap van hun boterham. ''Ik kijk wel even,'' zegt hij dan.
Jeroen loopt de trappen op naar de bovenste verdieping van het huis en denkt even voor hij haar deur opent, maar plotseling opent zij de deur.
Ze bekijkt Jeroen kort en glimlacht. ''Hé, wat doe jij hier?'' vraagt ze en sluit de deur achter zich dicht. Jeroen gniffelt. ''Ik...''
''...was bezorgd,'' maakt Noa zijn zin af. Jeroen haalt sullig zijn schouders op. ''Misschien een beetje.'' Noa neemt hem in een omhelzing en drukt hem
een kus op zijn wang. ''Maak je niet druk om mij, ik heb erg goed geslapen vannacht. Moet jij niet om tien uur bij Van Swieten op kantoor zijn?''
Jeroen knikt. ''Ja, ik ga ook.'' Noa loopt voor hem uit naar beneden en Jeroen sluit de deur achter hen dicht.

Sofie frutselt haar fiets op slot en wandelt met grote passen richting de ingang van de school. Onderweg bedacht ze al allerlei scenario's over hoe rot Mick zich zal voelen nadat zij het vertelde, zeker nadat Joyce ook zo plotseling was weggegaan.
Met een bonkend hart opent ze de deur van het redactielokaal. Robbie en Mick kijken haar tegelijkertijd aan en op Micks gezicht verschijnt een lach.
''Hé,'' zegt hij liefelijk. Sofie forceert een klein glimlachje rondom haar mond en neemt dan plaats op de stoffige, oude bank.
Mick neemt plaats op de plek naast haar en wenkt Robbie dat hij beter kan gaan. De uitstraling die Sofie heeft, ziet er volgens hem niet goed uit.
''Wat is er?'' vraagt hij, terwijl hij met haar blonde lokken speelt. Hij bewondert in stilte de witte haarband op haar hoofd, en vervolgens haar felgroene
ogen die haar aanstaren.
''Mick, ik...'' Er verschijnen glinsterende lichtjes in haar ogen. ''Ik moet weer gaan. Victor heeft het huis teruggekregen en mijn moeder heeft de taxi al
gebeld.'' Mick slikt. ''Maar...'' Sofie schud haar hoofd. ''Wees alsjeblieft niet boos... Ik heb nog geprobeerd mijn moeder over te halen, maar het heeft
niet geholpen.'' Mick laat haar voorzichtig los en schraapt dapper zijn keel. ''Dus je bent hier speciaal naar toegekomen om me nog te zien?''
Sofie knikt. ''Ja.'' Mick slaakt een zucht en pakt haar hand beet. ''Je moeder zal zich wel irriteren dat je uit het huis bent...''
''Ergeren,'' verbetert Sofie hem. Mick schiet in de lach maar in tegelijkertijd voelt hij ook tranen opkomen.

''Kom, ik breng je weer naar huis,'' stelt hij voor, en neemt haar tas mee naar buiten.

Jeroen geeft Noa vlug een kus en klopt aan bij Van Swieten zijn kantoor. ''Binnen,'' hoort hij vanaf de andere kant van de deur. Jeroen opent de deur en glimlacht hem vluchtig toe, waarop hij vervolgens gaat zitten en zijn tas laat zakken.
Meneer van Swieten legt zijn pen neer en kijkt bedenkelijk naar Jeroen. ''Je weet waarom je hier zit, neem ik aan,'' zegt hij. Jeroen knikt. ''Ja, en ik ben het er niet mee eens. Ik ben een tijd bij mijn vader geweest, en mevrouw van Engelen heeft dit altijd aangemoedigd.'' Van Swieten kijkt hem twijfelend
aan. ''O ja?'' Jeroen knikt direct met zijn hoofd. ''Vraag het anders aan haar.'' Van Swieten schud zijn hoofd en leunt een beetje achterover.
''Jeroen, ik ken de situatie van je vader, en ik ben blij dat het allemaal goed is gekomen... Maar de aanvraag had je bij mij moeten indienen. Mevrouw van Engelen houd alleen de absentie bij, maar ook die komt uiteindelijk bij mij terecht.'' Jeroen slikt. ''Ja, het spijt me, dat begrijp ik.''
Van Swieten steekt zijn hand uit. ''Zorg dat het niet nog eens gebeurd. Je bent een prima student, het zou zonde zijn een jaar over te moeten doen.''
Jeroen begint te stralen en schud hem de hand. ''Bedankt.'' Hij staat op en loopt vlug het kantoortje uit. Dit moet gevierd worden.

Sofie geeft haar laatste koffer aan de taxichauffeur en draait zich weer om naar Mick, die intussen tranen in zijn ogen heeft. Ze laat haar hoofd hangen en schud schuldig en gefrustreerd haar hoofd. ''Mick, het spijt me...'' jammert ze, waarop de tranen over haar wangen rollen.
Mick pakt Sofie vast en drukt haar hoofd tegen zijn borst aan. Hij streelt zijn hand door haar zachte haren en slikt. ''Jij kunt er ook niets aan doen.''
Sofie wurmt zich los en schud haar hoofd. ''Nee, maar toch...''
''Sofie, ik moest je halen van mama, we gaan,'' zegt Danny vanuit de deuropening. Sofie knikt. ''Ja, ik kom.'' Ze pakt Micks gezicht in beide handen
beet en ze verwikkelen zich in een langdurige tongzoen. Danny trekt een vies gezicht en loopt weer terug naar zijn moeder.
''We houden contact, oké?'' vraagt Sofie zacht. Mick knikt. ''Natuurlijk. Ik zal je hulp nog steeds nodig zijn met de schoolkrant.'' Sofie begint te lachen.
''Nou... Vaarwel.'' Mick laat Sofie voorzichtig los en kijkt toe hoe ze het huis verlaat.

Eenmaal aan het einde van de dag is het doodstil in huis wanneer de Anubisbewoners terug komen van school. Nienke loopt fronsend met Fabian aan haar zij naar de huiskamer. ''Waarom is het hier zo donker en stil?'' vraagt ze.
Op het moment dat ook de rest achter hen staat, vliegt de keukendeur open. Ambers mond valt open wanneer ze twee oude bekenden ziet.
''Trudie?'' gilt ze. Nienke kijkt Fabian vol verbazing aan. Even schiet de gedachte van ''Berend'' door haar hoofd, maar Trudie had het toch al door.
''Oom Ibrahim!'' roept Amber vervolgens, wanneer ook hij verschijnt vanuit de deuropening.
''Wat komen jullie doen?'' vraagt Noa verbaasd. Trudie glundert en rent op hen af. ''Victor heeft ons gebeld! We wilden dolgraag terugkomen!'' joelt ze.
Amber omhelst haar en geeft ook Ibrahim een dikke knuffel.
Wanneer Trudie Fabian wil omhelzen, begint ze opnieuw te glimlachen. Zonder een woord te zeggen vliegt ze hem om de hals. Fabian glimlacht ook.
''Dag Trudie.'' Ook oom Ibrahim had het allang in de gaten en geeft hen een knipoog. Trudie zit vol vragen, maar ze besluit het niet nu te vragen.
Op het moment dat Jeroen ook binnenkomt, loopt Noa op hem af. ''En?''
''Ik hoef het jaar niet over te doen, alleen de allerbelangrijkste opdrachten,'' antwoord Jeroen blij. Noa steekt haar handen blij in de lucht en glimlacht.
''Super!''

''We gaan Marokko wel vreselijk missen,'' vertelt Trudie hen wanneer ze met zijn allen aan tafel zitten. ''O het was er zo mooi...'' Oom Ibrahim drukt Trudie liefjes tegen hem aan. ''Maar de heimwee naar dit prachtige huis speelde toch vrij snel op, op het moment dat we er een tijdje waren,'' vertelt hij.
''Je had die geit er wel kunnen houden,'' bemoeit Victor zich ermee als die binnenkomt, ''maar we zijn blij dat jullie er weer zijn.''
''Ja!'' roept Amber. ''Eindelijk weer lekker eten.''
''En normale huisregels,'' voegt Fabian eraan toe. Trudie gniffelt. ''Ik had begrepen dat Victor zijn zus niet zo aardig was, nee.'' Appie schud hevig zijn hoofd. ''Zij was een heks.''
''Nou, nou, nou,'' lacht oom Ibrahim. ''Zo kan 'ie wel weer.''
Ook Mick komt de huiskamer ingelopen en kijkt opgewekt naar Trudie en oom Ibrahim. ''Jullie zijn terug.'' Trudie loopt enthousiast op hem af en om-
helst hem. ''O ik ben zo blij u te zien!'' Mick gniffelt en sluit zich dan ook bij de rest aan tafel waaraan ze thee zitten te drinken.

Nadat ze gezamenlijke thee hebben gedronken, lopen Noa en Jeroen richting de zolder. Inmiddels is de zolder weer helemaal ingericht naar haar wens en met haar eigen spulletjes erin. Jeroen sluit de deur achter hen dicht en neemt plaats naast Noa op haar bed.
''Ik ben ongelooflijk blij dat Van Swieten je een kans heeft gegeven,'' fluistert Noa blij. Jeroen glimlacht kleintjes en drukt haar tegen zich aan. ''Ik ook.''
''En ik zal je bij de opdrachten helpen,'' voegt Noa eraan toe, terwijl ze hem liefdevol helpt. Op het moment dat Jeroen begint te lachen, schiet ook zij in de lach. ''Hé, ik ben dé beste thuisleraar hoor.'' Jeroen kijkt haar uitdagend aan. ''Is dat zo?'' 
Noa knikt terwijl ze met haar gezicht dichterbij komt. ''Dat is zo.'' Ze drukken hun lippen op elkaar en vergeten alles om hen heen.
Jeroen legt haar voorzichtig op haar rug en buigt zich over haar heen. Hij drukt zijn lippen opnieuw op die van haar en streelt haar door haar haar.
Noa wrijft haar handen liefdevol over zijn rug en probeert langzaam zijn shirt uit te trekken. Even wil Jeroen iets zeggen, maar hij houd zijn mond.
Hij gaat rechtop zitten en helpt haar met het uit doen van zijn shirt. Zijn blote bovenlichaam vindt opnieuw Noa's lichaam en opnieuw raken ze
verwikkeld in een langdurige tongzoen. Op dit moment wil Jeroen toch zeker zijn en besluit het haar te vragen. ''Weet je het zeker?'' fluistert hij.
Noa knikt en drukt zijn gezicht naar het hare. ''Heel zeker.''

De volgende morgen schuiven de Anubisbewoners aan een tafel die volledig bedekt is met lekkere broden en sappen. ''O wat heb ik dit gemist,'' brult Appie die zogenaamd sterft van de honger. Gulzig graait hij 4 broden uit de mand.
''Appie, houd ook wat over voor de rest, ja?'' merkt oom Ibrahim op. Appie knikt. Op het moment dat Noa binnen komt gelopen, krijgt hij een golf van misselijkheid door zijn buik. Noa kijkt hem aan en glimlacht, maar negeert hem vervolgens volkomen. Oom Ibrahim legt zijn hand op zijn buik en kijkt er even naar. ''Wat is dit,'' mompelt hij bedenkelijk in zichzelf.
''Ibrahimmeke, kom je ook mee eten?'' vraagt Trudie. Oom Ibrahim schraapt zijn keel en tovert een glimlach op zijn gezicht. ''Ja, lijkt me heerlijk.''
Jeroen gniffelt en streelt Noa over haar rug. ''Die gast is gek,'' lacht hij als hij opmerkt dat Noa hem toch een beetje in de gaten hield. Noa grinnikt.
''Nee, hij is niet gek.''

''Je zult Sofie wel erg missen,'' oppert Fabian terwijl hij met Mick bij de kluisjes staat. Mick zucht. ''Ja... Maar aan de ene kant, het zou toch nooit iets worden.'' Fabian fronst. ''Nou, daar leek het anders niet op. Jullie konden geen moment van elkaar afblijven,'' lacht hij. Mick haalt zijn schouders op.
''Ik weet het niet, het is anders... Heel anders als bij Joyce,'' antwoord Mick en vervolgens laat hij zijn hoofd hangen.
''Mis je haar nog steeds?'' vraagt Fabian voorzichtig en hangt zijn tas over zijn schouder. Mick slikt. ''Ik weet het niet...'' mompelt hij. ''Zou dat raar zijn?''
Fabian schud zijn hoofd. ''Nee, helemaal niet.'' Mick bijt even kort op zijn lip en kijkt dan op zijn horloge. ''Kom, we hebben les.'' Hij trekt Fabian mee.
Diep van binnen heeft Fabian allang door dat er meer speelt bij Mick; hij is nooit helemaal over Joyce heen geweest.

Nieuwe post 15-06-18
''Hé.'' Fabian draait zich om en ziet Nienke staan. ''Hé,'' antwoord hij glimlachend en loopt met haar mee richting de hoofdingang van de school. ''Hoe gaat het?'' vraagt hij geïnteresseerd terwijl hij zijn boeken in zijn tas frommelt. Nienke knikt. ''Goed. Ik zat eens te denken hè...'' Ze stopt met lopen en pakt Fabian bij zijn pols. ''Moeten we de club niet een keer opheffen?'' 
Fabian kijkt abrupt om zich heen. ''Wil je dat hier bespreken?'' fluistert hij. Nienke fronst. ''Het was gewoon een vraag. We hoeven toch niets meer te bespreken? Alles is klaar.'' Fabian slaat zijn ogen neer en knikt bedenkelijk. ''Misschien heb je wel gelijk. Laten we vanavond bij elkaar komen, goed?
Bij jullie?'' Nienke knikt en er verschijnt een glimlach rondom haar mond. ''Ja, is goed.''

Noa geeft Jeroen een nat bord aan en begint te lachen. ''Je moet niet zo op details letten. Met oom Ibrahim is echt niets aan de hand hoor,'' lacht ze. Jeroen stopt met afdrogen en trekt zijn wenkbrauwen op. ''Dus jij wilt beweren dat die gast 100 procent geestelijk in orde is.'' Noa geeft hem een tikje tegen zijn borst aan en overhandigt hem vervolgens weer een bord. ''Niet zo flauw, Jeroen. Hij had gewoon misschien iets verkeerds gegeten.''
Jeroen fronst en kijkt haar weer achterdochtig aan. ''We moesten nog beginnen met eten.''
Plotseling knalt er een porseleinen bord op de grond, waarop Noa zich aan het aanrecht vastgrijpt. Jeroen grijpt in een reflex naar haar onderarmen om haar te ondersteunen en kijkt haar geschrokken aan. ''Wat doe je? Gaat het?'' Noa probeert de schrik weg te lachen en probeert weer volledig op haar benen te staan. ''Ja hoor, gewoon een beetje moe nog.'' ''Dan moet je naar bed,'' antwoord Jeroen direct. Noa slaakt een zucht en kijkt hem verontwaardigd aan. ''Het gaat prima, echt. Ik ga gewoon nog eventjes liggen. Ik ben er zo weer.''
Jeroen knikt en kijkt haar na terwijl hij het laatste bord afdroogt.